Zuilens Magazine 8

Zuilens Magazine 8

16 oktober 2016 In de media 0
Home » Zuilens Magazine 8
Kijk niet gek op als u in de komende tijd een dame bij de bushalte ziet zitten met een kan koffie, een klaptafel en tijd voor een Straotpraotje. Dit Zuilense project Straotpraot is bedacht door Claudia Brugman. Haar achternaam zegt het al. Het in gesprek gaan met
de ander heeft zij bij haar geboorte al meegekregen. Een paar jaar geleden werd er bij haar de ziekte MS, (een wispelturige ziekte die langzaamaan de zenuwbanen sloopt) geconstateerd. ‘Het is vaak lastig uit te leggen wat MS doet. Door de verschillende gezichten van MS. Ik heb het opgepakt als een kans om mijn leven opnieuw vorm te geven. Ik bedenk graag sociale projecten, die ontstaan uit wat ik in de praktijk tegenkom. Om de samenleving wat mooier te kleuren en mijn eigen leven waarde te geven. Door dat te doen, wat ik wel kan. Ik geloof in menselijkheid en verschil maken. Hoe klein iets ook is. Ik ben veel in de wijk te vinden met mijn driewieler en hond. Daar merkte ik wat een praatje kan doen. Iemand die een naam heeft, of waar je, – al is het maar even mee hebt gesproken is geen onbekende meer. Dat verandert het beeld van hoe we elkaar zien.

We hoeven echt niet allemaal met elkaar mee naar huis, toch kan iets simpels als een praatje van waarde zijn. Voor allebei. Het zorgt ervoor dat we elkaar weer gaan zien en als dat nodig is weer naar elkaar uitreiken. Juist in een tijd waarin er veel gebeurd in de samenleving, er angst leeft. Hoe fijn is het om van waarde te zijn voor elkaar? Om aandacht te krijgen voor het project heb ik gekozen om dit op een originele manier te doen. Wie verwacht er nu iemand bij een bushalte met een klaptafeltje en tijd voor een praotje? ‘Om dit idee uit te kunnen voeren had ik een klein potje geld nodig. Het initiatievenfonds van de gemeente wilde hierin eerst niet voorzien. Gelukkig zag Ed Lasseur van buurthuis Zuilen en Mekaar, er wel de waarde van in. Hij ondersteunt buurtbewoners. Dus met hulp van hem kon ik echt de wijk in’.

‘Dit project sluit aan bij wat ik verder doe. Ik zeg weleens gekscherend; ‘ik ontdek tijdens het onderweg zijn ‘vertellingen’ en die schrijf ik op. In deze verhalen zit vaak wel een moraal. Zonder met de vinger te wijzen, hoop ik dat mensen – juist die het zwaarder hebben – te bemoedigen. Zeggen; ‘hé, je bent de moeite waard, geef je eigen leven waarde, in welke omstandigheid ook. ‘Ik hoop dat door dit project er mensen met elkaar gaan spreken die elkaar anders niet zien staan. Als tegenhanger voor ochtendstress, anonimiteit en mobieltjes. De moderne tijd brengt ons verder maar als je alleen naar je mobiel staart, kijk je niet meer om je heen. Dan is er geen echte verbinding meer. Dus hoop ik dat er meer Straotpraoters komen of organisaties zijn die dit project willen adopteren. Want het is opgezet om door te geven!