Vlinderstruik – bemoediging coronatijd

Vlinderstruik – bemoediging coronatijd

6 januari 2022 Artikelen 0
Home » Vlinderstruik – bemoediging coronatijd
Geschreven voor de ouderen van Oog voor Utrecht, april 2020, Claudia Brugman.

Ik kijk naar buiten door het woonkamerraam, zo mijn voortuin in. Al zal de doorgewinterde tuinman lachen om dit bescheiden strookje groen. Slechts twintig vierkante meter, dat kun je geen tuin noemen.  Amper een paar maanden geleden was het een verwilderd grasveld. Nu staan er bloemen en heeft het een landelijk houten hek.

De laatste tijd sta ik vaker achter het raam om te zien wat zich daarbuiten afspeelt. Is het stiller geworden op straat. In de avond is er weinig verkeer. Wat komt doordat het winter is en door de ingestelde avondklok. Wie had dat ooit gedacht? Vandaag valt er een fijn straaltje water van boven, een grauwe Hollandse dag. De vlinderstruik, die in rust is, laat het gelaten over zich heenkomen.

Mijn gedachten vliegen terug naar de afgelopen zomer. Toen de vlinderstruik nog zoet geurde en een drinkplek was voor hele troepen oranjebruine vlinders. Elke dag was er iets nieuws te ontdekken. Een vers sprietje groen, wat zou dat zijn? Dagen later ontpopte dit als zaailing van een viooltje. Een onbekend vogeltje, een goudvink, wat hier redelijk zeldzaam is. En in de avondschemering gesnuif en geschuifel, waar de buurkat, een heuse egel bleek te zijn, Scharrelend onder een strookje van de heg.

Opnieuw kijk ik naar de vlinderstruik. Er lijkt weinig leven in te zitten. Stilgezet, net als wij. Door alle regels die een pandemie met zich meebrengt. Afstand houden, mondkapjes op, handen wassen en geen bezoek. Een slechte B-film.  Persoonlijk houd ik er niet van, steeds terugblikken, we leven nu. Nu merk ik dat in wat achter me ligt: een herinnering, een ervaring, troost biedt. In mijn vroeger, terug naar mijn jeugd, waren dat minder prettige ervaringen. Ik heb ze doorstaan. Als ik dat aankon, kan ik dit ook aan. Deze rare tijd heeft vast een keerzijde. We gaan hier samen doorheen. Al voelen we ons alleen. Elk leven heeft zo zijn eigen uitdagingen. Of je nu worstelt met gezondheid, financieel krap zit of iemand bent verloren. Ineens zitten jong en oud, allemaal in hetzelfde schuitje. Zijn er kansen om elkaar te bemoedigen. Met een lief gebaar, begrip, een kaartje, een aardigheidje, een telefoontje.  

De vlinderstruik zwiept heen en weer in de wind. Brengt me terug uit mijn gedachten. Ik kijk, nu zie ik de belofte voor het voorjaar. De plant zal weer uitlopen. Nieuw leven wat zich alweer vormt in de kale stengels. De voorbereiding tot de zon weer warm schijnt op haar blaadjes. Er vlinders  omheen vliegen en zich laven aan de rijkdom van de nectar. Laten we ons richten op fijne dingen, naast de ongemakken. Gelukkig zijn met schoon water uit de kraan, een warm bed, een telefoontje, een knuffel van een huisdier.  

‘Een verstilde tijd, goh, eigenlijk niet eens zo gek’. Ik geloof dat het beter wordt, op naar zonnige dagen. Zo is een winterse coronadag best waardevol.