Vleermuissmurrie

Vleermuissmurrie

4 mei 2019 De Verhalen 0
Home » Vleermuissmurrie
‘98 jaar, echt?’ Hoe doet u dat zo’n leeftijd? U bent zo helder en ziet er jong uit’. We zijn onderweg in een regiotaxi waar ze net is ingestapt. Mevrouw reikt tot mijn borstkas, niet langer dan een meter zestig en heeft iets guitigs. Lacht hardop voordat ze antwoord geeft.

Ik weet het niet precies, denk door mijn vader, van hem mocht ik nooit stil zitten. Wel met een geschiedenisboek of een leesboek, en anders niet. Hij zei; ‘nietsdoen dat is niets, want stilstaan is achteruitgaan’. Dus heb ik altijd wat gedaan. Ik ben al van de vijfde generatie, heb kleinkinderen, die al weer kinderen hebben. Mijn oudste is 77 jaar’.
‘Wow’.
‘Wat ik wel moeilijk vind, is dat je dierbare mensen verliest. Pas mijn laatste vriendin. Je hoopt dat je niet eerst je kind gaat begraven. En vijf jaar geleden was ik ineens oud. Viel en kwam klem te zitten. Er kwam een meneer naar me toe voor hulp, toen wist ik het meteen, het is mis want mijn been deed zo’n pijn. Het bleek verbrijzeld.  Nu moet ik een rollator gebruiken. Dat doe ik dan maar.  Verder ben ik gezond, dat komt ook door mijn vader. Hij zei; ‘ je eet elke dag 1 stuk fruit’, stiekem at ik meer. Ik ben Surinaams, wij hebben vleermuizen. Dan kaapte ik van dat ronde fruit met van die kleine pitjes van hun weg. Ik weet de naam niet meer. Soms was het aangevreten, dat deel veegde ik met mijn vinger weg,  vleermuissmurrie.  Ik  zei het mijn vader maar niet’.
En weer begint ze te lachen als ze mijn gezicht ziet.

‘Het smaakte echt heel goed, dat vleermuisfruit!