Sociaal makelaar van de straat – Utrecht bedankt!

Sociaal makelaar van de straat – Utrecht bedankt!

5 augustus 2018 In de media 0
Home » Sociaal makelaar van de straat – Utrecht bedankt!
Een eenvoudig praatje op straat maken met elkaar. Het komt volgens Claudia niet vaak meer voor, terwijl er veel mensen om haar heen zich eenzaam voelen. Vandaar dat zij ‘Straotpraot’ oprichtte, plat Utrechts voor ‘straatpraat’. “Een praatje heeft enorm veel waarde.”
Claudia woont al 25 jaar in Zuilen, en kent de wijk dus op haar duimpje. Ze voelt zich erg verbonden met haar wijk en Utrecht in het algemeen. Door haar ziekte MS kwam ze zes jaar geleden thuis te zitten. Sindsdien is ze veel op pad in de wijk met haar aangepaste fiets en dierbare hond. “Toen ik ziek werd, ging ik veel de straat op met mijn hond. Ik hou van een praatje, dus stopte zo nu en dan bij mensen en maakte zelf contact. Door die praatjes met mensen merkte ik dat er iets veranderde. Mensen vertellen mij vertrouwelijke dingen, ik luister vaak alleen maar. Ik ben een soort wijkwerker van de straat.”

“Een praatje is van waarde voor mij en de ander. We zitten in een moderne maatschappij, iedereen heeft een mobiele telefoon. Dit is niet per definitie slecht, maar met name jonge mensen zijn daar zó veel mee bezig. We hebben meer communicatiemiddelen dan ooit, maar daardoor zijn we juist contactarmer geworden. Echt contact verdwijnt hierdoor. Met mijn project wil ik daar verandering in brengen. Als je écht praat met mensen, wordt de onbekende andere een bekende. En ziet de samenleving er weer iets anders uit.”

“Mensen meer in contact brengen met elkaar vind ik belangrijk. Het echte participeren zit ‘m in kleine zaken. Mijn project is eenvoudig en ludiek. Ik zit met een klaptafel, stoel en koffie op een meestal vaste plek in Zuilen. Die plek is op de kruising van de Prins Bernhardlaan tegenover de bibliotheek, en versier ik met vlaggetjes. En dan wacht ik gewoon op mensen. Het enige wat ik aan ze vraag is: “Zin in koffie?” Gesprekken komen dan vanzelf op gang. Door mijn project heb ik ook veel contact met het wijkbureau, mensen weten me te vinden. Wat ik graag wil stimuleren is dat mensen achter hun bureau vandaan komen, want op straat ontmoet je mensen die je niet op kantoor ziet.”

“De rode draad in mijn leven is altijd sociale dienstverlening geweest. Ik heb bij de politie gewerkt, in het theater, ben bloemist geweest. En ik heb knuffels ingezameld voor kinderen wereldwijd, daar heb ik een stichting voor opgericht. Die stichting is vanwege mijn gezondheid inmiddels beëindigd, maar wereldwijd hebben 200.000 kinderen een knuffelbeest gekregen, fantastisch. Ander vrijwilligerswerk doe ik voor Stichting Terre des Hommes. Ik richt hun etalage in op de Amsterdamsestraatweg. Door dit werk zie ik als eerste wat binnenkomt aan kleding en kan ik hiermee mijn voordeel doen met een kleine beurs.”

“Vrijwilligerswerk is zo noodzakelijk. Ik ben een een-pitter. Ik zou wegkwijnen thuis als ik niets zou doen. Ik heb veel planten, ik zorg voor dieren. Ga voor iets zorgen, geef ik als advies aan mensen. Je moet je bed uitkomen om de kat te aaien, je vogel eten te geven, of iemand te bezoeken. Mijn volgende doel voor Straotpraot is niet één tafel in de wijk neer te zetten, maar meerdere tafeltjes, zodat anderen ook gaan straotpraoten. En wie weet, door heel Utrecht heen, ooit. Ik blijf dromen.”

 

Interview in: Utrecht bedankt haar vrijwilligers. www.utrechtbedankt.nl