Schat

Schat

14 januari 2021 De Verhalen 0
Home » Schat
Ik verblijf een poos in Melbourne Australië waar ik als vrijwilliger help in een Opshop. Een winkel waar ze tweedehands goederen verkopen voor een goed doel.

Er komt een man om me afgelopen. Als ik zijn blik vang zie ik dat er iets mis is met één van zijn ogen. Het kijkt weg.  Hij zal een vijftiger zijn en draagt ​​een grote opvallende bril, heeft een behoorlijke buik en lacht met een opening tussen zijn tanden. ‘Hallo schat, hoe gaat het? Nieuw hier?
‘Vrijwilliger, antwoord ik.
 ‘Ben je Duits? ‘Hollands’. 
‘Ik heb daar verre familie. In de jaren 50 gingen ze per boot daarheen. Ze leven niet meer’.
‘Lekker bezig’, en ik wijs naar het volle mandje.
‘Ik kan het niet laten, hoe vind je deze? En er gaat een kandelaar met porselein roos omhoog.
‘Ik verzamel teveel. Vaste klant, allemaal voor het goede doel’.
Nu pakt hij klein speelgoedpopje op. ‘Leuk is het niet? Kopen geeft rommel en beetje plezier. Mijn ouders leven niet meer. Hier maak ik een praatje. Heb ik een doel. Al is het teveel’. En hij lacht weer. ‘Ze schenken me geen liefde. Zie ik je morgen weer? ‘.
‘Waarschijnlijk wel’.

‘Gaan we samen op schattenjacht, schat’.




 

Melbourne, hier heb ik ervaren dat je kunt zijn wie je wilt: paars haar, homoseksueel, ongewoon gekleed, alles is goed. Hebben mensen meestal een gemengde achtergrond en zijn blijkbaar gewend aan iets wat anders is. Natuurlijk zijn hier ook problemen, zoals armoede en eenzaamheid. Zelfs  in een gemeenschap  die gericht is op saamhorigheid. In plaats van het individu.