Schaapjes op het droge

Schaapjes op het droge

16 december 2021 De Verhalen 0
Home » Schaapjes op het droge
Ik ben aan het fietsen en in gedachten verzonken. Ik maak me zorgen. Wie mij kent, weet dat ik me inzet voor mensen die weinig te besteden hebben.

Het is december en feest, alleen doet niet iedereen daar aan mee. Pijnlijk dat er een groeiende groep is, al-of-niet werkend, en in rijk Nederland die amper rondkomt.  Ik sta bij het stoplicht en zie in de verte een kudde schapen. In de Achterhoek geen ongewoon beeld. Een koe, schaap of paard, in het vlakke land en soms zelfs in je voortuin.  Nu ben ik in de stad, naderbij gekomen zie ik zeker vijftig blatende, smakkende dieren. Ze zijn gemerkt met groene en of rode strepen op hun rug. Als volleerde kappers houden zij de boel kort. Geluksvogels, zij hebben in coronatijd geen toestemming nodig en gaan door met wat ze altijd doen. Geen zorgen over geld. 

 

Ik zie dat het terrein bestaat uit een hobbelig stuk grond, langs de IJssel, bij de brug, naast een fietspad en een drukke autoweg. Her en der liggen er lege blikjes en een chips zak.  De jonge hoeder is bezig om een deel van dunne plastic netten van de omheining te verzetten. En prikt met gemak een paar stokken in de grond. Hoi, zijn dit jouw schapen?’ Ja. ‘Er ligt hier best veel afval, eten ze die zooi niet op? Schapen zijn heel slim, zegt hij , ze eten alleen wat ze lekker vinden’. Ik wijs naar het water,  en daar straks valt  er een in?

De hoeder houd zijn hoofd schuin en trek zijn mondhoeken iets op, ‘mijn schapen staan graag droog zo ver gaan ze niet.’ Ik zucht, het beeld van een volgezogen schaap verdwijnt van mijn netvlies. Ik blijf nog paar minuten staan en bekijk het gekrioel. ‘Bedankt! Ik steek mijn hand op, tot misschien weer? En stap op mijn fiets.

Dat zou fijn zijn, een hoeder voor iedereen en onze schaapjes op het droge. Wat zou het er dan voor veel mensen beter uitzien!