Praatje met een vreemde – DUIC

Praatje met een vreemde – DUIC

1 september 2016 In de media 0
Home » Praatje met een vreemde – DUIC

Claudia  fietst met haar bakfiets vol bloemen door Zuilen op zoek naar ‘straotpraot’. Ze vindt dat mensen in de buurt meer met elkaar moeten praten. “Het is misschien spannend en eng maar even dat momentje dat je pakt als iemand naar je lacht en dat je dan zegt: ‘hé, hallo’.”

Op de hoek van de Lessepstraat in Zuilen zit een vrouw in een bloemenjurk op een stoel naast een bushokje. Voor haar staat een tafel met daarop een koffiekan, koekjes en een blik pepermuntjes. Op de fiets die naast haar staat, staat een groot bord met daarop ‘Straotpraot’.
Er komt een vrouw aangelopen met een grote witte hond. “Hallo”, roept Claudia. “Koffie?” “Graag”, zegt de vrouw en ze stelt zichzelf voor. “Ik ben Hanneke Boersma en woon hier in Zuilen.” Op het koffiebekertje dat ze vasthoudt staat: ‘Make time to enjoy’. “Straotpraot, wat is dat voor initiatief?”, vraagt Hanneke. “We zitten in een tijd waar veel mensen eenzaam zijn en waar we veel contact hebben via de telefoon. Het is zoveel fijner als we op straat elkaar gedag zeggen en een klein praatje maken. Het is ook voor jezelf prettig om te weten met wie je in de buurt woont”, legt Claudia uit. “Ik zeg heel vaak mensen gedag op straat, ook mensen die ik niet ken. Ik word dan vaak raar aangekeken en ik krijg geen gedag terug. Je moet het daarin ook maar treffen met je buren hoor”, zegt Hanneke.

Het is inmiddels 12:00 uur, Claudia zit sinds 10:00 uur naast de bushalte en heeft al met meerdere voorbijgangers een praatje gehouden. Ze richt zich expliciet op de wijk Zuilen, waar zij zelf woont. “Ik verwacht niets, maar ik hoop dat juist de voorbijgangers waar ik het niet van verwacht dat zij contact maken. Mensen die ik nog niet ken en wel even een praatje komen maken. Er zijn natuurlijk ook buurthuizen maar het gaat er juist om dat het uit jezelf moet komen. Als jij je openstelt voor een gesprek, dat vraagt iets van jezelf. Het is misschien spannend en eng maar even dat momentje dat je pakt als iemand naar je lacht en dat je dan zegt: ‘hé, hallo’. Ouderen moeten bijvoorbeeld niet gaan denken ik ben eenzaam dus anderen moeten mij hieruit halen. Nee je moet het zelf gaan doen.”

Naast Claudia staat een tas met daarin tijdschriften, hondenbrokjes en kaarten met vragen. Als mensen het leuk vinden, stelt ze een vraag die erop staat. Op één van de kaarten staat: ‘Wat lijkt je onmogelijk, maar hoop je toch op?’. “Dat weet ik wel”, lacht Claudia. “Het klinkt misschien erg ‘Miss Universe’ maar ik hoop op wereldvrede. Al lijkt mij dat wel onmogelijk. Diep vanbinnen geloof ik dat hele kleine dingetjes, zoals hier zitten, van waarde kunnen zijn voor die vrede.”

Je kan tot 19 september bij Claudia een kopje koffie komen drinken. Kijk voor de tijden en plekken op www.straotpraot.nl

Reacties
Remco 14/9/2016 – 21:11
Erg leuk om dit te zien,..
Peter Hendriksma 15/9/2016 – 8:40
Ik woon in Hoograven en groet vrijwel iedereen die ik tegenkom, jong en oud, welke afkomst dan ook. Je merkt dat bijna elke persoon dat waardeert, In zeker 25% van de gevallen mondt die groet uit in een leuk gesprek. Als je zo iemand dan een volgende keer tegenkomt, groet je elkaar als oude bekenden. Zo leuk en het kost helemaal niks.
Wilhelmus Hoekstra 15/9/2016 – 12:06
Wat ontzettend leuk dit initiatief! Ik merk vaak ook dat (oudere) mensen wel contact willen maar dat dat voor velen op een of andere manier niet zo makkelijk lukt. Neem zelf het initiatief met een glimlach, een groet en zie en sta open voor wat er gebeurt.
Wat is dit dan fijn Claudia en goed ook die vragen. Heel veel succes en ik wens je vele mooie ontmoetingen!
Yoshua 16/9/2016 – 8:52
Ik groet iedereen in mijn buurt wanneer ik met de hond wandel.
Sommige mensen zeggen niets terug, maar na vier keer gegroet te hebben groeten ook zij terug.
Ik maak trouwens nooit praatjes met de mensen die ik groet.

 

Interview in De Utrechtse Internetcourant 2016