Plastic tas

Plastic tas

9 januari 2018 De Verhalen 0
Home » Plastic tas
Zo lekker aan de wandel? Zeg ik tegen deze robuuste en rasechte Ondiepse vrouw. Die me al eerder was opgevallen vlakbij de Straatweg.
‘Effe foto’s laten afdrukken van me lieffies’. En ze haalt een ouderwetse fotocamera uit haar tas. ‘Wacht’ (en ik zie haar door de foto’s heen bladeren).

‘Kijk, hier, dat zijn mijn kleinkinderen, zie je ze?’.  
Dan verschijnt er een foto van een koppeltje zwart met witte katten.
‘Tien jaar geleden gevonden tegenover mijn huis, ik keek uit me raam en zag op het gras wat bewegen. Ben er gauw heengegaan, ik voelde het gewoon. Het klopte niet. Dus ik zeg tegen me man: ik ben beneden’.
Duurde wel even, die voeten, (en ik zie haar zwarte aangepaste schoeisel), gaat niet heel best, binnen zitten das niets voor mij. Er lag een plastic tasje half dichtgemaakt met tape. Die agtelijke gladiolen!
Er zaten vijf kittens in, niet eens vier weken, één bleek een schedelbreuk te hebben. Die heb het niet gehaald. Kijk, die is nog steeds bang. Ik heb de eerste weken de hele dag met een schort aan rondgelopen. In elke zak een kitten, ze moeten warm blijven, en om het uur poedermelk, kwam ik later bij de dierenarts, kon hij niet geloven dat ze al zo snel waren aangekomen. Ik woon boven, toch kenne ze gewoon de tuin in, beneden. Mijn buurman vind het prima. Andere katten komen ook boven bij me. Klimmen zo via een boom, wacht heb ik ook foto van, al is die buurkat al dood’.
‘Zo de katten boffen met u’.
‘Zijn me lieffies’.

‘Gelukkig! Wat een verschil met diegene die ze heeft gedumpt als oud vuil.  

Verhalen zijn er in alle soorten.