Ons wel roepen

Ons wel roepen

9 januari 2019 De Verhalen 0
Home » Ons wel roepen
Ik ben gestopt in een Vinex woonwijk langs een drukke provinciale weg. Je hoort de voorbijrazende auto’s al is de weg door het talud niet te zien.
Voor me staan drie kinderen. Een jochie, groot van stuk met stoer blond haar, een kleiner joch met een T-shirt met ‘lint-wurmpie’ erop, en een schattig meisje met donker haar, lange vlechten in een jurk met een roze strik. Ze zouden niet misstaan in een illustratie van een vrolijk kinderboek. ‘We horen de hele dag al sirenes’, roepen ze in koor.

‘Weet u wat er aan de hand is?’
‘Ik weet het niet, de brandweer misschien?’
 ‘Kunt u het dan komen zeggen als die weer voorbijkomt?
‘Je bedoelt als ik weet wat er is?
 ‘Ja, komt u ons dan roepen!
‘Zijn jullie vrienden?
‘We wonen allemaal, daarachter’ En ik kan heel goed rennen, zegt het lint-wurmpie. Kijk, (en wijst naar zijn t- shirt), ik heb een medaille!
‘Ik kan drie dingen heel goed, zegt het grotere joch; zwemmen, dansen en heel hard rennen, en ik vind zwemles stom, ik hou niet van les’.
En jij? Vraag ik aan het meisje.
‘Dat ik weer naar huis moet?
 ‘Nu bedoel je?
 ‘Als ik op school ben. Ik het leuk, dan vraag ik aan mijn moeder in de ochtend, ‘gaan we nu al naar school?’ Soms is het dan een vrije dag en dat vind ik stom’. ‘

‘En ik vind niets stom’, zegt lint-wurmpie. ‘Alles is leuk, nou doei we gaan, ons wel roepen, u ziet eruit of u het wel weet!
En weg zijn ze.

Onderweg