Nog even strijken

Nog even strijken

9 januari 2019 De Verhalen 0
Home » Nog even strijken
Er schuift een man aan in de vouwstoel.
Koffie? Hij knikt.

‘Ik doe het, niet nu, binnenkort doe ik het echt’.
Het komt uit de mond van de man die naast mij is neergestreken in de vouwstoel. Een veertiger met een smetteloos, kraakwit overhemd en een zwarte broek waar de scherpe vouw in opvalt. Zijn roots zouden Indiaas kunnen zijn? Hij is erg beweeglijk en lacht veel. Kleine witte tanden fonkelend als een tandpastareclame.

‘Ik doe het echt’, nu hardop.
‘Mmm; zeg ik alleen.
‘Ik werk 11 uur op een dag, heb ze alles gegeven, mijn gezin, doe alles voor mijn twee kinderen. De oudste krijgt volgende week een auto. Ik spaar al vanaf hun geboorte. Veertienduizend euro elk. Daarna mogen ze het zelf doen. Kunnen ze gaan werken, want werken dat kunnen ze. Ik heb ze netjes achtergelaten, daarmee klaar. En ik heb een vrouw. Vrouw, meer een huisgenoot. Mijn vrouw kookt alleen. Zo’n driemaal per week en dan eten we dat de hele week. Verder doet ze niets, ik doe het hele huishouden. Op een feestje laatst zei mijn dochter; ‘pap, we moeten zo naar huis want je moet nog veel strijken voor deze week’, ik zag mijn zwager kijken, zijn ogen zo groot als schoteltjes. Ze hebben geen idee. Ze, mijn vrouw is wel ziek, althans dat zegt zij. Ze is gewoon lui, het sluipt erin. Trouwen met haar was niet mijn beste zet. Ze verwachten het niet, na veertien jaar wachten ga ik het eindelijk doen. Dan vertrek ik, neem een nieuw gezin, een andere baan en verhuis naar de Achterhoek.

Vanavond alleen eerst nog even strijken’.