Categorieën
De straotpraotverhalen nieuws

Cool

Import – stadse ogen

Mei 2021
Het Utrechtse heb ik sinds kort verruild en ben ik verhuisd naar een dorp op het platteland in de Achterhoek. Wat ik ‘met stadse ogen’ ontdek teken ik op. Want ook al is het leven hier een stuk kalmer en de buurt groener: ‘praatjes en mensen zijn er overal’.


Als ik de brug op fiets op weg naar huis, registreer ik vanuit mijn ooghoek een fiets in het gras. ‘Gestolen! , denk ik meteen. Ik stop en zie dat het een mooie fiets, geen roest en het slot zit er nog op. Wat zal ik doen? Foto maken met mijn mobiel en dan politie bellen? Maar doen die hier wel wat?

Terwijl ik sta te bedenken wat ik ga doen kijk ik op en zie ik halverwege de brug twee jochies stilstaan. Op een plek waar beneden de auto’s voorbij razen, Aangezien dit de overgang is van de snelweg. Ik zwaai naar de jochies en roep; ‘ is die fiets die hier van jullie? Door de wind is het antwoord onhoorbaar. Dus fiets ik hun kant op.

‘Hai, zegt het joch, ‘ ja van mij, dacht ik leg hem in ’t gras, ligt hij niet in de weg. Ik ga niet op zijn antwoord in en zeg; ‘waarom staan jullie hier?Op de brug? CAR-spotten. Coole auto’s bekijken. Ik kijk een flinke diepte omlaag en wijs naar een auto die keihard komt aanrazen. Die daar? Maar als de auto dichterbij is blijkt een doorsnee model auto. Niks geen coole auto. Ik voel me nu echt van een andere generatie. Het joch kijkt me alleen aan en zegt niks alsof hij bevestigd wat ik denk, en te netjes is om er iets van te zeggen. Want beleefd zijn ze hier. Ik maak me uit de voeten en zeg: ‘ik ga mannen, het weer werkt niet mee, dag hoor’ en ik ben al vergeten.

Tis nog even wennen, wonen in een dorp op het platteland. In een omgeving waar dingen anders gaan dan in de stad. En ik fiets in de richting van het middelpunt de punt mijn woonplek, de kerktoren en zucht; gelukkig bijna weer thuis.