Spring naar inhoud

Stairway to heaven

Mooi perkje nietwaar?
'Ik heb er een beetje verstand van. Kijk dat zijn planten en dat is onkruid’. Ze gaat zitten en zegt, ‘van mijn vader geleerd toen ik drie jaar was’.
Dit komt uit de mond van een verzorgde dame, kort jasje (die een twintiger ook zou dragen) en knalroze lippenstift. Terwijl ze praat knijpt ze haar ogen half dicht tegen de laaghangende zon. Niets voldoet aan het stereotype beeld van een dame op leeftijd. Geen gewassen en gewatergolfd haar. Alleen de rollator klopt.

Op de fiets
‘Ik ging tot voor kort elke week op de fiets naar het zwembad’, zegt ze, ‘eerst Overvecht en later Krommerijn, dat vond ik geen fijn bad’. Haar stem gaat omhoog en ze begint harder te spreken. ‘Toen weer terug naar mijn oude bad, ik wist wel dat de schuifdeuren stuk waren’. Haar gezicht betrekt. ‘Ik kwam klem te zitten tussen die kapotte krengen. Gilde het uit. Daarna heb ik drie maanden gerevalideerd en veel gezeten. Heeft me geen goed gedaan.
Ze hebben de deuren na mij meteen gemaakt. Nu zeggen mensen tegen me: ‘je moet blij zijn met zo’n ding’. En wijst naar haar rollator. ‘Ik weet ook wel dat als je in Nederland woont je het goed hebt. Te eten en veiligheid. Ik ben van 1935, ken de oorlog. Vroeger sliep ik met mijn zus in één bed, dat was heel gewoon.’

Traplift
Ze zucht. ‘Dat perkje is leuk, zegt ze weer, kijk die kant is nog niet schoon dat duurt vaak even’. Ze kijkt weer naar haar rollator. ‘Ik heb nu ook een traplift in mijn koophuis, tegen mijn kinderen heb ik gezegd; “trek die lift er meteen uit als ik dood ben, ik kan hem niet meenemen”. ‘Zou wat zijn, zeg ik, sta je aan de hemelpoort, hallo heb mijn eigen trapje bij me’. Ze glimlacht breed. ‘Nou’, zegt ze leuk je te spreken. Fijn even tijd voor elkaar. Ik ga huiswaarts,

die “stairway to heaven” mag nog even op zich laten wachten’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *