Spring naar inhoud

Politieschool

Wachten
De hele dag wacht Sol, mijn hond tijdens mijn afspraken al op mij. Nu is het mijn beurt. Rustig wacht ik tot hij het botje op straat voor de deur van de dierenzaak heeft opgepeuzeld. Hij is er zelfs voor gaan liggen. Er komt een dame aangelopen met een rollator, ze heeft een fleurige blouse aan, keurig gekapt haar en draagt een bril. ‘Wat een schatje’, zegt ze en ze reikt uit naar Sol. ‘Ik had ook een hond, dat is alweer elf jaar geleden. Mijn man kreeg dementie en werd aan zijn hart geopereerd. Toen hij uit het ziekenhuis kwam deed de hond anders tegen hem. Je moet sterk zijn en streng, zeker met een herder. Maar dat vonden wij heel lastig. Tegen kinderen was hij heel lief maar thuis werd hij de baas in plaats van wij. En wat moet je dan? Moeilijk hoor. Toen werden we gebeld door de dierenarts, je kunt nu komen, dat was binnen een week nadat mijn man weer thuis was, we hadden namelijk iemand ontmoet die ons zou helpen, via de dierenarts. Dat was wel even slikken’.

Ik slik ook even, ”nee he, gaat het door mijn kop, hij heeft toch geen spuitje gekregen”, ik zeg niets en luister verder.

‘Maar het is goed geweest want hij is nu een echte politiehond,

iemand belde me nog eens, ze hadden hem op televisie gezien onze Arne, ja, hij had een stevige hand nodig en mijn man was niet zo sterk meer’. Hoe gaat het nu met uw man? vraag ik. “Hij heeft eerst in huize Rozendaal gezeten en is alweer drie jaar geleden overleden’.

Alleen
‘Wat naar zeg ik, u komt sterk en positief over’. Ja, dat ben ik, zegt ze, ‘alleen als je thuiskomt, dan ben je wel alleen. Ik heb zijn foto staan en steek hele verhalen tegen hem af. Je zou me eens moeten zien’. Voor alles is een tijd, dus zeggen we elkaar gedag en ga ik huiswaarts met Sol. Iedereen heeft een verhaal, zelfs een herdershond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *