Spring naar inhoud

Kom je even bij me zitten?

Het lukt me net. Ik wring me door de deur van deze koffietent op Utrecht C.S. Wat onwennig probeer ik vandaag voor het eerst mijn mini-scootmobiel uit. Het voelt een beetje dubbel. Liever niet, al geeft het vrijheid als mijn benen minder zin hebben.

‘Kom je zo even bij me zitten?’zegt de man.

‘Tuurlijk doe ik dat! Roep ik. Eerst even veilig uit de rij zonder iemands tenen eraf te rijden. ‘Wil je koffie?' ‘Nee hoor, zegt hij, ik heb net gehad’. De man blijkt een thuisloze reiziger te zijn op weg van Ede naar de Catharijnesteeg in Utrecht voor een warme slaapplek. Wat met deze vrieskou van levensbelang is.'Hé zeg ik, ik ken Bosshardt persoonlijk’. ‘O ja?, zegt hij, die is al lang dood hoor! ' En hij lacht breeduit en ik zie dat hij nog maar twee tanden in zijn mond heeft.

Alledaagse zaken
We babbelen samen nog even over alledaagse zaken; het weer, hoe koud het is, het openbaar vervoer en dan zie ik op de klok dat het tijd is om te vertrekken. ‘Ik ga, anders mis ik mijn trein, staat mijn reisgenoot voor niets te wachten. Mag ik je een kleinigheidje geven? Vraag ik '.‘ Eh, nou fijn, maar kan je het wel missen? Anders niet doen hoor, echt niet doen’. Hij helpt mij nog even door de deur want als ik wegrijd bots ik tegen een tafel aan. Tot grote hilariteit van de rest van de bezoekers. Nog even oefenen dus. Snel geef ik hem nog een kaart met de contactgegevens van Straotpraot.

‘Bel maar,
kom ik bij jou een bakkie drinken in de steeg! '
Dan ik rijd de hal in, richting de vriendin waar ik vandaag mee naar het museum ga. Ze loopt me tegemoet. ‘Wat zit jij te grijnzen, zegt ze? Je nieuwe scootmobiel?'‘Ik vertel het je zo, zeg ik', en glimlach. Mijn dag is goed gestart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *