Spring naar inhoud

Interview Straatnieuws

Juni 2018 - beeld Frank Dries

Straotpraot, op een straattegel!

Gewoon even met een wildvreemde een praatje maken? Dat is misschien wel een van de allermenselijkste gewoontes die met de komst van de mobiel onder druk is komen te staan. Mensen staren naar hun mobiel en zien elkaar niet meer staan. Er is zelfs een spotje op radio dat mensen aanmoedigt om enkel nog “hallo” te zeggen.  We hebben meer communicatiemiddelen dan ooit en toegang tot informatie en toch is er steeds meer eenzaamheid. De samenleving is snel geworden en de prestatiedruk hoog. Claudia Brugman noemt dat ‘sociale armoede’. Brugman zette in haar woonwijk Zuilen Straotpraot op om hier iets aan te veranderen. En bestaat er op 22 juni aanstaande zelfs een Straotpraotstoeptegel om mensen op een ludieke manier bewust te maken. Rond de onthulling van de tegel is zelfs een klein Straotpraotwijkfeestje met een aantal activiteiten.

Straotpraot in de praktijk
Ik ga mee met Claudia die zich bij de bushalte vlakbij haar huis in Zuilen aan de straat heeft genesteld . Met haar driewieler, klaptafel en stoel, een koffiekan, het Straotpraotbord ‘zin in koffie? En met haar hondje Sol. Dan komt er iemand aanlopen. ‘Dag mevrouw, hoe gaat het met u? ’Nou het kom niet uit, ik heb geen tijd om te praten, ik moet zo met de bus en ben zenuwachtig want ik weet niet of ze me willen houden.’ ‘Hoezo? ’‘Nou, die nare ziekte is weer terug en ik moet naar de controle.’ ‘Is er dan niemand die met u mee wil?’ Vraagt Claudia.‘ Nee, ik sta er helemaal alleen voor.’

De dame heeft Sophie, en ondanks dat ze geen tijd heeft vertelt ze Claudia wat er loos is , hoe rot ze zich voelt en over haar gevoel van er alleen voor te staan. Zo kan ze even haar ei kwijt. Dan komt de bus en Sophie stapt in. De chauffeur zwaait en dat was het dan. ‘Weer een iemand die zich even gezien voelt’ zegt Claudia na afloop. ‘Mensen zijn erg gehaast tegenwoordig en bushaltes heb ik bewust gekozen als ideale locatie omdat daar veel verschillende mensen samen komen en je daar ook niet iemand verwacht die even tijd voor je maakt. Een praatje is echt van waarde en het beeld van iemand waar je, - al is het maar even – mee hebt gesproken veranderd en zo ook het beeld van hoe we elkaar zien. Menselijk contact is zo belangrijk, dat maakt de samenleving een stuk positiever. Als Sol de hond mee is maakt dit een gesprek nog laagdrempeliger. Al is Sol er niet altijd bij. Kijk maar naar hondenbezitters die maken sneller een praatje met elkaar.

Het doet er toe
Een praatje is van waarde voor de ander maar het heeft mij zeker iets gebracht. Ook ik doe zo mee.
Een aantal jaar werd er de ziekte MS geconstateerd.  Ik deed daardoor niet meer mee in de samenleving. ‘Het is vaak lastig uit te leggen wat MS doet. Al kent iedereen wel iemand met deze ziekte,  MS heeft veel verschillende gezichten. Ik werd ongeschikt verklaard voor de samenleving maar heb het opgepakt als een kans om mijn leven opnieuw vorm te geven. Om van de bank af te komen en me in te zetten voor een ‘verschillige’ samenleving. Dat is voor mij ware participatie. Al gauw is het ‘bemoei je er niet met een ander. Leven en laten leven. Maar er is een wezenlijk verschil tussen betrokken zijn en je met iets bemoeien. Het woord samenleving zegt het al. Hoe leven we samen met elkaar?  Ik merk steeds meer dat we allemaal heel anders zijn en er ook juist net zoveel overeenkomsten zijn. Hierin kunnen we elkaar vinden. Zoals zaken waar we elk als mens mee worstelen, dat schept een verbinding. We zijn allemaal mensen met onze menselijke tekortkomingen en ook talenten.

Begin bij jezelf
‘Het is een cliché, ik weet het, maar ik geloof dat verschil maken bij jezelf begint. Dus kom ik in actie voor waarin ik geloof. Die praatjes leveren soms ook weer verhalen op. Heftige , grappige, verhalen die juist in de eenvoud van iets als een praatje over het weer, of de bus die niet komt onze menselijkheid weerspiegelt.

In een simpel praatje zit ook een stuk onthaasting. Even een moment echte tijd. Mijn leven heeft het in ieder geval gelukkiger gemaakt en het klinkt misschien wat ‘Miss Universe’ maar ik hoop echt dat ik dit kleine geluk met anderen kan delen

Straotpraot Stoeptegel
En vanaf juni liggen er ook 15 stoeptegels in de wijk ziet met de tekst: Contact maken? Ga straotpraoten! Op 22 juni worden ze met een heus Straotpraot wijkfeest geïntroduceerd. Het programma is heel divers, zo zullen bij bushaltes en winkelcentra mensen met klaptafel en al met wie maar wil een praatje aanknopen. Deze straotpraoters zijn heel gemengd, jong oud en van verschillende komaf. Op het geheel nog feestelijker te maken treden verschillende acts op bij drie locaties. Je kunt een route lopen langs de tafeltjes en optredens, maar ‘mensen moet weten hoe ze het gaan doen. Het begint in ieder geval om half twaalf met de eerste tegel bij het startpunt van het Buurthuis Zuilen.

Permanente herinnering aan elkaar
Claudia durft geen verwachting uit te spreken over wat een Straotpraottegel brengt.  Wat ik wil bereiken? ‘Ik verwacht niks groots van het wijkfeest, wel heb ik hoop. Dat mensen in Zuilen nu gemakkelijker met elkaar in gesprek gaan. En dat  de verschillende organisaties in de wijk nog meer gaan samenwerken. Elke club heeft een eigen potje geld en ik snap dat je die wil behouden. Toch is het belangrijk gul te zijn naar elkaar. Met het wijkfeest en de tegel heb ik partijen willen verbinden. Bruggen slaan, hoop dat het verwondering terug komt en mensen weer echt geïnteresseerd zijn in elkaar.

Verwachting
Het idee van 15 tegels op een vierkante kilometer om de communicatie op gang te helpen in volkomen nieuw. En het zou kunnen aanslaan. Wat te doen bij succes? Claudia glimlacht. ‘Nee, ik kan het niet aan als het heel groot wordt. Heel Nederland zou fijn zijn maar ik ben echt dik tevreden als Zuilen een succes wordt. Mijn diepste hoop is dat mensen het leuk gaan vinden om zelf te doen en met Straotpraot aan de slag gaan.