Spring naar inhoud

Geen respect

Mag ik hem aaien? Zegt de oudere man en bukt meteen en aait mijn hond.
Hij draagt een gebreide trui, beige broek en wijde pijpen. Alles model jaren zeventig.
Zijn ogen, - achter zijn hoekige bril met hoornen montuur - kijken mij strak aan.
‘Te gek wat ze je niet flikken!’ Roept hij uit, en zwaait met een papier in zijn hand. ‘Artsen schrijven je medicijnen voor en dan krijg je heel wat anders bij de apotheek. Ik heb last van mijn evenwicht, val zo naar achter als ik niet uitkijk. Kom ik bij mijn dokter zegt hij; ‘ja meneer, ouderdom komt nu eenmaal met gebreken. Leer er maar mee leven’. Geen respect hebben ze meer voor je!
Nu krijg ik fysiotherapie en mag ik elke keer drieënveertig euro voorschieten en dan nog je eigen risico. Ik ben goed en aanvullend verzekerd, dan zou je toch niets meer bij hoeven betalen? Ze liegen gewoon. Niemand vraagt of ik dat wel heb’. Woont u hier in de straat? Vraag ik. ‘Ja, daar verderop, net om de hoek en al jaren’. ‘En is dit een leuke buurt?’ ‘Nou ik woon er al jaren maar je maakt wat mee. En die woningbouw, boeven zijn het. Ze doen niks aan het onderhoud maar wel je huur verhogen. En mijn buren, vorige week stonden mijn buurmeisjes hun haar te borstelen op hun balkon en gooide ze hele dotten haar zo naar beneden in mijn tuin. Ik heb het allemaal bij elkaar geveegd en door de brievenbus gepropt. Toen was het meteen over. Geen respect meer. En vorige week stond een buurtbewoner me gewoon uit te dagen. Hij had zijn auto pal voor me deur geparkeerd, keiharde muziek aan en half op de stoep. Ik heb een glas en loodhanger tegen mijn raam hangen die ging als een gek heen en weer van het gedreun. Toen ben wel even naar buiten gestapt. Geen respect meer’. ‘U laat niet over u heen lopen’, zeg ik. ‘Maar ze weten me ook te vinden hoor in de buurt’. Hij lacht nu en ik zie een enorme spleet in zijn mond waar een tand mist. ‘Willen ze een mes slijpen, of hebben ze een klusje waar ze niet uitkomen dan staan ze voor me deur. Dan help ik ze verder’.

‘Goh, respect hoor’, zeg ik. En zijn ogen beginnen te twinkelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *