Spring naar inhoud

Veldbloemenveld in Leidse Rijn  - locatie Rijnkennemmerlaan - Louis Armstrongboulevard.
Oke, het is nog niet een heel vol veld. Geef de natuur nog even wat tijd om haar werk te verzetten

Waarom dit veld? Een goed gesprek, een luchtig gesprek, een serieus gesprek: het kan overal. Juist midden in de buurt bij een bloemenveld. Straotpraot wil jou als buurtbewoner op een ludieke manier bewust maken. Om om te zien naar elkaar en ook voor de natuur en de noodzaak om deze te behouden. Binnenkort zal Straotpraot hier neer strijken met een kan koffie en tijd voor een gesprek met jou.

 

Ga je mee? Je bent van harte welkom.
06-29087945

Dit veld is mogelijk gemaakt door Groen aan je buurt.nl, Utrecht Natuurlijk en gemeente Utrecht. Voor jou en je buurtje.

Al geruime tijd worden er door mensen van Blossom030 en Kerk op zuilen snode plannen gesmeed over het starten van een ‘goede buren project’ een nieuwerwets kloosteridee, waarbij een aantal mensen in een (verbouwde) kerk wonen, een aantal mensen er kerken en ze goede buren willen zijn van elkaar en de wijk.

Afgelopen week was er een informatiebijeenkomst voor mensen die geïnteresseerd zijn in het project, in wonen of op een andere manier aanhaken. Het was bijzonder om te merken hoeveel mensen het idee aansprak. Ik hoorde een mevrouw tijdens de pauze zeggen dat ze het project enorm motiverend vond. Een meneer vertelde me dat hij al lange tijd geïnteresseerd was om in een gemeenschap te wonen en dat hij regelmatig dit soort meetings bezocht want dit project is uiteraard niet het enige.

Een andere mevrouw schonk voor iedereen thee en koffie in, ik dacht dat ze bij de locatie hoorde. Dit was niet zo bleek na de pauze.

Het was Claudia Brugman die leunend met haar rug tegen de muur ‘ik hou het staan niet zo lang vol’

vertelde over haar initiatief ‘Straotpraot’, waar ze in de buurt met een tafeltje en een kan koffie in gesprek gaat met mensen op straat.

Fantastisch idee en superleuk initiatief.Toen ik thuis kwam heb ik gelijk haar site opgezocht. Ze blijkt MS te hebben, vandaar dat leunen tegen de muur. Ik was onder de indruk van haar openheid en hartelijkheid.

Toen ik naar huis ging voelde ik me geïnspireerd;

door de zoektocht van twee elkaar wezensvreemde geloofsgemeenschappen naar een nieuwe vorm van community, door Claudia Brugman en door de leuke kloosterinitiatieven om me heen waar mensen samen bouwen aan duurzaamheid en gemeenschap. Als je meer wilt weten van het kloosterproject in Zuilen? Kijk dan bij Facebook op de pagina ‘buurtklooster Zuilen’.Geschreven door Charissa Bakema van broedgebied

Wat gaan we doen?

Kaarten maken. Schrijven, plakken, knippen. Gek, mooi, eenvoudig, het maakt niet uit. Wat wens jij je buurtgenoot toe?

Het gaat om de ontmoeting en om een positief moment van aandacht te creëren voor je buurtgenoot. Dit alles onder het genot van een drankje met iets lekkers.

En dan?

Jouw bijdrage telt!

Dus wordt de kaart bezorgd in de wijk bij een (onbekende) buurtbewoner. Want contact maken kan op verschillende manieren.

Straotpraot zorgt voor koffie + thee, lekkers en materiaal houd rekening met milieu en dieetwensen. Heb jezelf nog leuke materialen liggen om te delen? Neem ze mee. Maximaal 12 deelnemers. Geschikt vanaf 5+, rolstoelvriendelijk. Deelname kan na je opgave  06-29.087945


Tot ziens

Deze activiteit is onregelmatig en wordt uitgevoerd als er gelden zijn. Dit omdat Straotpraot een buurtinitiatief is.


Twintig straatpraters actief in Zuilen bij  onthulling van zestien stoeptegels : 'Contact maken? Ga straotpraoten!

Waar?

22 juni 2018 - Vandaag werd de eerste tegel onthuld bij buurthuis Zuilen (Sint Lugderusstraat 251) door de nieuwe wijkwethouder Klaas verschure, Fred Nuwenhuis (gemeente Utrecht) en Ed Lasseur (sociaal makelaar).  Aansluitend was er een spetterend optreden van het koor de Hollandse noot met het lied ‘de buurt’ Als verrassing maakte zij een eigen lied over Straotpraot.

Straatpraters

In de wijk waren er overal straatpraters te vinden. Bij bushaltes en het SEB-gebouw.

Geheel volgens het Straotpraot concept met aandacht voor de ander en een kop koffie.

Als verrassing werden er ook plantjes (Utrecht Natuurlijk) uitgedeeld. Voor de meeste deelnemers was dit de eerste keer dat ze op deze wijze in gesprek gingen met de buurt. Er werden verrassende gesprekken gevoerd. Met mooie reacties van de straat :

'Ja een praatje is zo belangrijk tegen eenzaamheid'.

'Taart gratis? Echt , wat leuk! 'Wat een gezelligheid'. 'Fijn om elkaar hier te ontmoeten'.

Gratis taart + muziek

Binnen in het buurthuis  was er (gratis) koffie en taart voor iedereen in de buurt. Met hulp van een club vrijwilligers en taartenbakkers. Tegenover het parkje van de Colour Kitchen stond Appie Alferink met de Resto van Hartefiets en speelde hij gitaar en zong prachtige levensliederen. Straotpraot kijkt tevreden terug en zag dat er weer' zaadjes' zijn geplant voor een bredere samenwerking met diverse andere wijk-initiatieven. Tot slot gingen de vrijwilligers met een presentje naar huis namens de steun van ZIMIHC.

Bekijk hier de foto's van de dag.

 

Alleen door de inzet van zo'n dertig kanjervrijwilligers, de ondersteuning van meerdere plaatselijke bedrijven werd het een waar wijkfeestje.

Albert Heijn W.C. Rokade, medewerking winkeliersvereniging Rokade, Oog voor Utrecht Noortje Rozema, SEB - gebouw (Stichting Elinkwijksbelang), Toko de Waag, Appie Alferink, ZIMIHC, alle mensen van By Bosshardt,  Joyce Brouwer, Buurthuis Zuilen, Ady Hoitink, Esther Kersten, Koor de Hollandse Noot, Ed Lasseur - sociaal makelaar MEKAAR, Buurtteam Zuilen, Omzien naar elkaar Vliegeniersbuurt, Bingo Fm Sonja Lunchpakket, Initiatievenfonds gemeente Utrecht, wijkbureau Noordwest, reclame bureau Rits Rats, Fred Nuwenhuis, Awesome Utrecht, steun van het burennetwerk Zuilen, alle buurtverbinders die tips hebben gegeven, Roobol Kapel, Blossom030, Beursvloer Utrecht, Vrijwilligerscentrale Utrecht, Joris Louwes - fotograaf, Armoede-coalitie Utrecht, Straatnieuws - de thuislozenkrant - Frank Dries, Banketbakkerij Steentjes, The Colour Kitchen, Utrecht Natuurlijk, Gina Danze, De Kargadoor (Oudegracht 36), Plein 11, Zwanevechtplein, Kringloop t 'Kraayennest, RTV-Utrecht, Radio M, Edith, Meindert, Gladys, Peter, Ad, Frank, Marion, Cora, Lisette, Maria, Noortje, Elly, Tilly, Tonio, Nicolaas, Boudewijn(Mekaar), Ruud (buurtteam), Ria.

Media aandacht kwam van Bingo FM, RTV Utrecht en Radio M.

Straotpraot, op een straattegel!

Gewoon even met een wildvreemde een praatje maken? Dat is misschien wel een van de allermenselijkste gewoontes die met de komst van de mobiel onder druk is komen te staan. Mensen staren naar hun mobiel en zien elkaar niet meer staan. Er is zelfs een spotje op radio dat mensen aanmoedigt om enkel nog “hallo” te zeggen. We hebben meer communicatiemiddelen dan ooit en toegang tot informatie en toch is er steeds meer eenzaamheid. De samenleving is snel geworden en de prestatiedruk hoog. Claudia Brugman noemt dat ‘sociale armoede’.

Brugman zette in haar woonwijk Zuilen Straotpraot op om hier iets aan te veranderen.

En bestaat er op 22 juni aanstaande zelfs een Straotpraotstoeptegel om mensen op een ludieke manier bewust te maken. Rond de onthulling van de tegel is zelfs een klein Straotpraotwijkfeestje met een aantal activiteiten.

Straotpraot in de praktijk

Ik ga mee met Claudia die zich bij de bushalte vlakbij haar huis in Zuilen aan de straat heeft genesteld . Met haar driewieler, klaptafel en stoel, een koffiekan, het Straotpraotbord ‘zin in koffie? En met haar hondje Sol. Dan komt er iemand aanlopen. ‘Dag mevrouw, hoe gaat het met u? ’Nou het kom niet uit, ik heb geen tijd om te praten, ik moet zo met de bus en ben zenuwachtig want ik weet niet of ze me willen houden.’ ‘Hoezo? ’‘Nou, die nare ziekte is weer terug en ik moet naar de controle.’

‘Is er dan niemand die met u mee wil?’ Vraagt Claudia.‘ Nee, ik sta er helemaal alleen voor.’

De dame heeft Sophie, en ondanks dat ze geen tijd heeft vertelt ze Claudia wat er loos is , hoe rot ze zich voelt en over haar gevoel van er alleen voor te staan. Zo kan ze even haar ei kwijt. Dan komt de bus en Sophie stapt in. De chauffeur zwaait en dat was het dan. ‘Weer een iemand die zich even gezien voelt’ zegt Claudia na afloop. ‘Mensen zijn erg gehaast tegenwoordig en bushaltes heb ik bewust gekozen als ideale locatie omdat daar veel verschillende mensen samen komen en je daar ook niet iemand verwacht die even tijd voor je maakt. Een praatje is echt van waarde en het beeld van iemand waar je, - al is het maar even – mee hebt gesproken veranderd en zo ook het beeld van hoe we elkaar zien.

Menselijk contact is zo belangrijk, dat maakt de samenleving een stuk positiever.

Als Sol de hond mee is maakt dit een gesprek nog laagdrempeliger. Al is Sol er niet altijd bij. Kijk maar naar hondenbezitters die maken sneller een praatje met elkaar.

Het doet er toe

Een praatje is van waarde voor de ander maar het heeft mij zeker iets gebracht. Ook ik doe zo mee. Een aantal jaar werd er de ziekte MS geconstateerd. Ik deed daardoor niet meer mee in de samenleving. ‘Het is vaak lastig uit te leggen wat MS doet. Al kent iedereen wel iemand met deze ziekte, MS heeft veel verschillende gezichten. Ik werd ongeschikt verklaard voor de samenleving maar heb het opgepakt als een kans om mijn leven opnieuw vorm te geven.

Om van de bank af te komen en me in te zetten voor een ‘verschillige’ samenleving. Dat is voor mij ware participatie.

Al gauw is het ‘bemoei je er niet met een ander. Leven en laten leven. Maar er is een wezenlijk verschil tussen betrokken zijn en je met iets bemoeien. Het woord samenleving zegt het al. Hoe leven we samen met elkaar? Ik merk steeds meer dat we allemaal heel anders zijn en er ook juist net zoveel overeenkomsten zijn. Hierin kunnen we elkaar vinden. Zoals zaken waar we elk als mens mee worstelen, dat schept een verbinding. We zijn allemaal mensen met onze menselijke tekortkomingen en ook talenten.

Begin bij jezelf

‘Het is een cliché, ik weet het, maar ik geloof dat verschil maken bij jezelf begint.

Dus kom ik in actie voor waarin ik geloof. Die praatjes leveren soms ook weer verhalen op. Heftige , grappige, verhalen die juist in de eenvoud van iets als een praatje over het weer, of de bus die niet komt onze menselijkheid weerspiegelt.

In een simpel praatje zit ook een stuk onthaasting. Even een moment echte tijd. Mijn leven heeft het in ieder geval gelukkiger gemaakt en het klinkt misschien wat ‘Miss Universe’ maar ik hoop echt dat ik dit kleine geluk met anderen kan delen.

Straotpraot Stoeptegel

En vanaf juni liggen er ook 15 stoeptegels in de wijk ziet met de tekst: Contact maken? Ga straotpraoten! Op 22 juni worden ze met een heus Straotpraot wijkfeest geïntroduceerd. Het programma is heel divers, zo zullen bij bushaltes en winkelcentra mensen met klaptafel en al met wie maar wil een praatje aanknopen. Deze straotpraoters zijn heel gemengd, jong oud en van verschillende komaf. Op het geheel nog feestelijker te maken treden verschillende acts op bij drie locaties. Je kunt een route lopen langs de tafeltjes en optredens, maar ‘mensen moet weten hoe ze het gaan doen. Het begint in ieder geval om half twaalf met de eerste tegel bij het startpunt van het Buurthuis Zuilen.

Permanente herinnering aan elkaar

Claudia durft geen verwachting uit te spreken over wat een Straotpraottegel brengt. Wat ik wil bereiken? ‘Ik verwacht niks groots van het wijkfeest, wel heb ik hoop. Dat mensen in Zuilen nu gemakkelijker met elkaar in gesprek gaan. En dat de verschillende organisaties in de wijk nog meer gaan samenwerken. Elke club heeft een eigen potje geld en ik snap dat je die wil behouden. Toch is het belangrijk gul te zijn naar elkaar. Met het wijkfeest en de tegel heb ik partijen willen verbinden.

Bruggen slaan, hoop dat de verwondering terug komt en mensen weer echt geïnteresseerd zijn in elkaar.

Verwachting

Het idee van 15 tegels op een vierkante kilometer om de communicatie op gang te helpen in volkomen nieuw. En het zou kunnen aanslaan. Wat te doen bij succes? Claudia glimlacht. ‘Nee, ik kan het niet aan als het heel groot wordt. Heel Nederland zou fijn zijn maar ik ben echt dik tevreden als Zuilen een succes wordt. Mijn diepste hoop is dat mensen het leuk gaan vinden om zelf te doen en met Straotpraot aan de slag gaan.
Tekst Frans Dries juni 2018

 

 

Mag ik hem aaien? Zegt de oudere man en bukt meteen en aait mijn hond.
Hij draagt een gebreide trui, beige broek en wijde pijpen. Alles model jaren zeventig.
Zijn ogen, - achter zijn hoekige bril met hoornen montuur - kijken mij strak aan.
‘Te gek wat ze je niet flikken!’ Roept hij uit, en zwaait met een papier in zijn hand. ‘Artsen schrijven je medicijnen voor en dan krijg je heel wat anders bij de apotheek. Ik heb last van mijn evenwicht, val zo naar achter als ik niet uitkijk. Kom ik bij mijn dokter zegt hij; ‘ja meneer, ouderdom komt nu eenmaal met gebreken. Leer er maar mee leven’. Geen respect hebben ze meer voor je!
Nu krijg ik fysiotherapie en mag ik elke keer drieënveertig euro voorschieten en dan nog je eigen risico. Ik ben goed en aanvullend verzekerd, dan zou je toch niets meer bij hoeven betalen? Ze liegen gewoon. Niemand vraagt of ik dat wel heb’. Woont u hier in de straat? Vraag ik. ‘Ja, daar verderop, net om de hoek en al jaren’. ‘En is dit een leuke buurt?’ ‘Nou ik woon er al jaren maar je maakt wat mee. En die woningbouw, boeven zijn het. Ze doen niks aan het onderhoud maar wel je huur verhogen. En mijn buren, vorige week stonden mijn buurmeisjes hun haar te borstelen op hun balkon en gooide ze hele dotten haar zo naar beneden in mijn tuin. Ik heb het allemaal bij elkaar geveegd en door de brievenbus gepropt. Toen was het meteen over. Geen respect meer. En vorige week stond een buurtbewoner me gewoon uit te dagen. Hij had zijn auto pal voor me deur geparkeerd, keiharde muziek aan en half op de stoep. Ik heb een glas en loodhanger tegen mijn raam hangen die ging als een gek heen en weer van het gedreun. Toen ben wel even naar buiten gestapt. Geen respect meer’. ‘U laat niet over u heen lopen’, zeg ik. ‘Maar ze weten me ook te vinden hoor in de buurt’. Hij lacht nu en ik zie een enorme spleet in zijn mond waar een tand mist. ‘Willen ze een mes slijpen, of hebben ze een klusje waar ze niet uitkomen dan staan ze voor me deur. Dan help ik ze verder’.

‘Goh, respect hoor’, zeg ik. En zijn ogen beginnen te twinkelen.

Dit verhaal heeft een buurtprijs gewonnen via een sociaal landelijk platform voor buurtontwikkeling.

Zijn ogen worden groter. Ik zie een jongeman met zwart, kortgeknipt haar die naar mij kijkt. Een mobiele telefoon in zijn rechterhand en oordopjes in zijn oren. Ik schat hem een jaar of vijfentwintig.
Ik zit hier nu een klein kwartier aan de straat. Tussen de bushalte en de vuilnisbak in, gelegen aan een drukke kruising in deze levendige wijk in Zuilen. De auto’s en brommers razen voorbij. Heel af en toe, als er een auto afremt voor de verkeersdrempel, zie ik de blikken van de inzittenden. Soms zwaait er iemand spontaan naar mij of gaat er een duim omhoog. Het zorgt voor een lach op mijn gezicht.
Het is best ongewoon om hier te zitten. Wanneer zie je nu een vrouw met een klaptafel, twee kannen koffie, een driewielfiets en een groot bord met; ‘zin in koffie’? erop. Vandaag is de start van mijn project straotpraot. Ik ben behoorlijk adrem, ondanks de sociale fobie die ik ooit had, spreek ik nu wel onbekende mensen aan op straat of onderweg. Zomaar een dag of hallo. Met een achternaam als Brugman kan dat haast niet missen. Tijdens die ‘schijnbare’ prietpraat vertrouwen mensen mij van alles toe. Praten we over het weer, familie en delen zij heftiger zaken. Als eenzaamheid of angsten over de huidige dingen die gebeuren in de samenleving.
Bij de bushalte staan meerdere mensen met allemaal een mobiel in de hand.

De meesten hebben geen oog voor hun omgeving en houden hun blik gericht op de oplichtende beelden in hun hand. De jongeman die naar mij kijkt doet zijn oordopjes uit en stopt ze in de zak van zijn bomberjack.’ He, mevrouw wat doet u hier? Hij is een van de weinige die echt contact maakt.
'Wafeltje bij je koffie? ‘Nou lekker mevrouw’.
‘Ik ben op weg naar de kazerne, zegt hij, en ik woon nog bij mijn ouders en mijn zus’. Als hij doorpraat vertelt hij mij over hoe trots hij is op zijn ouders.‘Ze hebben het niet breed hoor, toch zorgen ze goed voor ons’. Over de buurt waar hij woont. En dat hij herkent dat er nog maar weinig mensen even een praatje met elkaar maken. ‘Ik doe dat zelf ook niet zo snel uit mijn eigen’.
‘Waarom niet? 'Dat weet ik niet zo goed, ik vind zo’n gesprek wel fijn’.Het is een gesprek waar ik, naast luisteren naar de ander, ook iets deel over mijzelf. Waarom ik dit ben gestart en dat ik niet meer deelneem aan het reguliere arbeidsproces.

Dan komt zijn bus er in de verte aan. Hij staat op. ‘Mag ik u een fooi te geven want u verdient hier toch niets mee?, zegt hij. Ik grijns, het buurthuis sponsort me met de koffie, zeg ik’. En dit gesprek is al van waarde’. ‘Zeker, zegt hij, ik neem een lach mee de dag in! Als de deur van de bus dichtgaat zwaait hij met de ansichtkaart van Straotpraot, die ik hem nog snel in de hand heb gedrukt. 'Gosh', gaat het door mijn hoofd, in tijden waarin we volop mogelijkheden hebben om met elkaar te communiceren is er minder contact dan ooit. Toch kan het simpel zijn.

Als iemand een naam heeft of waar je, - al is het maar even kort – mee hebt gepraat is die minder onbekend. Zo zijn we weer meer een soort van buren van elkaar. Aan het einde van de middag fiets ik naar huis. In gedachten passeren de mensen die zijn aangeschoven. De jongeman, een gesluierde dame, de vrouw die zonder sleutels de deur achter haar dicht had getrokken, de man met de drankverslaving. Stuk voor stuk mooie mensen met ieder een eigen verhaal. Zij hebben nu een naam hebben gekregen.

Ik hoop dat ze ook weer hallo, of dag zullen zeggen dan wordt het een stuk leuker in de buurt.

Gaypride
‘Vangen! Roep ik’.‘Nee, bedankt zegt de man, snoep is troep’. Vandaag staat mijn klaptafeltje en kan koffie voor een winkel in het centrum van de stad. Te midden van het winkelend publiek en voorbijtrekkende feestvierders - met opvallende roze kledij en regenboogvlaggen -. Verder enkele travestieten, met in hun kielzog een fotograferende toerist. Het is gaypride. Dus deel ik naast het gebruikelijke ‘kommechie koffie’ ook regenboogsnoepjes uit.

Gezond?
Dat niet. ‘Troep? Herhaal ik en observeer de nee-bedankt man, een strakke snit in het beige pak, zijn gezicht in de plooi en de geur van een onbekende aftershave. Niet het type mens welke ik doorgaans spreek. Op straat kan alles, dus een half uur later weet ik dat deze man – door gezondheidsproblemen – zijn leven een aantal jaar geleden drastisch heeft veranderd. Ben ik op de hoogte over; wat is goede voeding? En ben ik enthousiast geraakt om zelfs naar een waterwinkel te gaan, om de grand crue onder het water (van honderden euro’s) te bewonderen. Al zit een aankoop er niet in met mijn smalle beurs.

Eend
‘Ik sla nog geen vlieg dood, zo gek ben ik op dieren, zegt de man en

ik heb zelfs een eend als huisdier gehad. Die ging gewoon mee in de auto.

Als bijrijder, hij kwaakte er dan lustig op los’. Zoiets bedenk je toch niet! Als het tijd is om naar huis te gaan gaat het door mijn hoofd, ” bij de een zit de kleur aan de buitenkant, - dat heb ik vandaag wel gezien met al die uitgedoste mensen -, bij de ander meer van binnen”. De mens is een kleurrijk palet van diversiteit, dat is me met recht wel een feestje waard! Lucky Duck.

Kapperszaak
Ik zwaai de deur open en een aantal koppies gaan direct mijn kant op. De kapperszaak zit aardig vol. Maandelijks hang ik hier een poster op met plaatselijke buurtactiviteiten. Het postcodegebied geeft aan dat dit , deel van de Amsterdamsestraatweg, buiten Zuilen valt. Hier heet het Ondiep. Ach, laten praatjes zich tegenhouden door zo’n grens?

Stekelbossie
Bij de spiegel zit een goedlachse vrouw in een kapmantel. Ze draait zich om en ik knik naar haar en we raken in gesprek. ‘Mijn straat is vuil en heeft lelijke stekelbossies, zegt ze. We wonen hier vlakbij. Al jaren. Hé, ma! Moeder, “het ougie” is er ook en zit in de wachtruimte. Ze knikt en mompelt een ja,ja vanuit haar rolstoel. ‘We voelen ons er niet fijn bij. Leuke plantenbakkies, geen rommel en geen stekels, dat zou schelen. Maor ja, d’r gebeurt niks’. Ik luister en de kapper wacht geduldig met zijn schaar.

Bel me maar
‘Hier, mijn telefoonnummer, zeg ik. Bel me maar. Dan maak ik een afspraak voor je, zodat je de juiste mensen spreekt om dit op te lossen. Ik zeg verder niets toe hoor. Maar dit kan ik wel voor je doen’. Tenslotte is niet iedereen is geknipt om de weg naar de gemeentelijke voorzieningen te vinden. Ondanks alle goede bedoelingen zijn er nog drempels genoeg. De kapper zucht en draait mevrouw terug in de richting van de spiegel. Ik kom de volgende maand graag terug met mijn poster, dus laat ik de kapper niet langer wachten en vertrek.

Afspraak
Een paar weken later is er een afspraak bij het wijkbureau. En zijn er meerdere bewoners die in de verwaarloosde straat de plantenbakken bij willen houden.

Ik glimlach; ‘hopelijk kunnen ze binnenkort gauw de bloemetjes buiten zetten’.